Günther Grundmann
Biografia
Urodzony 10 kwietnia 1892 w Hirschberg im Riesengebirge (Jelenia Góra). Studował historię sztuki w Monachium i we Wrocławiu. W czasie I wojny światowej służył w wojsku, potem został nauczycielem historii w Szkole Snycerskiej w Cieplicach Zdroju. W 1932 został prowincjonalnym Konserwatorem Zabytków Dolnego Śląska i był nim aż do końca II wojny światowej. Na wrocławskim uniwersytecie wykładał historię sztuki, od 1938 roku historię architektury, a w roku wybuchu wojny otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej.
Rozwój kariery Grundmanna nastąpił gdy 6 lutego 1939 roku został mianowany członkiem Rady Prowincji Śląskiej (Provinzialrat), najwyższego organu doradczego nadprezydenta prowincji. W jej skład wchodzili nadprezydent, prezydenci rejencji i starosta krajowy, a także radcy państwowi oraz osoby wskazane przez premiera Prus spośród najstarszych rangą Kreisleiterów NSDAP, wyższych dowódców SA i SS oraz zasłużonych w służbie państwa i narodu mieszkańców prowincji.
W czasie wojny Günther Grundmann opublikował dwa obszerne wydawnictwa o zdecydowanie propagandowej wymowie. Pierwsze o niemieckiej sztuce na „wyzwolonych” terenach Śląska od średniowiecza do początków XIX wieku. Drugie przedstawiające, jako wzory dla współczesnych, postacie wielkich dowódców wojskowych wywodzących się ze Śląska lub działających na tym terenie, od Fryderyka II Wielkiego i jego generałów, przez dowódców czasów wojen napoleońskich i wojen prowadzonych przez Prusy dla uzyskania supremacji w Niemczech i utworzenia cesarstwa.
Kiedy na Uniwersytecie Breslau trwały nazistowskie czystki, piął się po szczeblach kariery. Nawet 10-lecie swojego urzędu zorganizował rok później, aby jego jubileusz pokrywał się z obchodami 10-lecia dojścia Hitlera do władzy. Skutecznie zdobywał pieniądze na renowację zabytków, zatrudnianie kolejnych urzędników w swoim biurze i wyprawy studyjne po całej Europie. Przez swoją działalność krzewił nazistowską ideologię.
Urząd miał przy Gartenstrasse 74 (dzisiejsza ul. Józefa Piłsudskiego), a mieszkał z żoną Fridą przy Ludendorfstrasse (Jugosłowiańska). Podczas oblężenia Wrocławia kopał rowy przeciwczołgowe. W 1945 wyjechał do Niemiec, a w 1948 został kustoszem dzieł sztuki w niemieckim Veste Coburgu. Od 1950 pracował jako Krajowy Konserwator Zabytków Wolnego Miasta Hamburga. Zmarł 19 czerwca 1976 roku, w wieku 84 lat.
Prace konserwatorskie na Dolnym Śląsku
Gdy Grundmann był konserwatorem zabytków, prowadził inwentaryzację zabytków sztuki na Dolnym Śląsku i dobrze orientował się w zbiorach prywatnych kolekcjonerów sztuki, ponieważ wysłał ok. 250 próśb o podanie listy szczególnie cennych przedmiotów (odpowiedziano na 161). Przypuszcza się, że Grundmann stworzył więcej niż 80 tajnych schowków, gdyż lista kończy się dnia 21 czerwca 1944, a on opuścił Śląsk dopiero w 1945. W skrytce w Cieplicach, gdzie Grundmann miał willę, odnaleziono 19 skrzyń ze zbiorami skarbcakatedry na Wawelu,katedry warszawskiej,Wilanowa,Łazienek,Muzeum Narodowego w WarszawieiMuzeum Czartoryskich w Krakowie.