Ferdinand Fellmann
Biografia
Ferdinand Fellmann urodził się w 1939 roku w Jeleniej Górze i dorastał w Hamelnie. W młodości studiował filologię angielską i romańską, podejmując ją na uniwersytetach w Münsterze i Pavii, a w latach 1962–1965 studiował romanistykę i filozofię na Uniwersytecie w Giessen.
Spotkał tam dwóch najważniejszych nauczycieli: romanistę Hansa Roberta Jaußa, byłego członka SS, i filozofa Hansa Blumenberga, prześladowanego przez reżim narodowosocjalistyczny. W napięciach między Jaußem a Blumenbergiem Fellmann szukał własnej drogi myślowej. W 1967 roku obronił doktorat u Blumenberga na Uniwersytecie w Bochum, a w 1973 habilitował się na Uniwersytecie w Münster. Współpracę z Blumenbergiem opisał w czasopiśmie Information Philosophie (2008).
W 1980 roku Fellmann został mianowany profesorem filozofii. W 1985 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Neapolu. W tym okresie ukazały się jego tłumaczenia dzieł Giordana Bruno, Giambattisty Vico oraz Benedetto Croce. Potem odwrócił się od historyzmu, koncentrując na filozofii systematycznej. Krytyczny dystans do filozofii analitycznej potwierdziły liczne teksty opublikowane w FAZ w latach osiemdziesiątych.
W 1994 roku został powołany na stanowisko profesora filozofii i teorii nauki na Uniwersytecie Technicznym w Chemnitz (dawne Karl-Marx-Stadt), pełniąc funkcję twórcy-założyciela Instytutu Filozofii na tej uczelni. Jego celem była synteza kierunków idealistycznych i materialistycznych. Książka Orientierung Philosophie. Was sie kann, was sie will (1998) była w niektórych kręgach zwalczana jako heretycka. Po przejściu w stan spoczynku w 2005 roku był profesorem wizytującym w Wiedniu i Trydencie. Obecnie mieszka w Münster. Nie należy do żadnego towarzystwa filozoficznego. Punkt ciężkości jego badań to fenomenologia, etyka i antropologia filozoficzna.
Wkroczył do świata akademickiego w 1975 roku książką Das Vico-Axiom: Der Mensch macht die Geschichte, w której sprzeciwiał hegelskiemu ujęciu historii i przedstawiał Nową Naukę Giambattisty Vico w sposób antropologiczno-kulturowy. Według niego człowiek jest jedynym twórcą historii, lecz nie może kierować jej przebiegiem mocą woli i świadomości.
W latach osiemdziesiątych XX wieku jego badania skierowały się ku fenomenologii świadomości. W Phänomenologie als ästhetische Theorie (1989) rozwinął Husserlową koncepcję wglądu i interpretował ją na przykładzie fotografii jako przykład estetycznego postrzegania tego, co ogólne w tym, co szczególne. Następnie rozwijał tematykę mediów i medialności w pracy Phänomenologie zur Einführung (2009). Jego koncepcja logiki obrazu, określana jako „imagic turn”, ukazuje obraz jako odrębną formę symboliczną między śladem a językiem.
Jego antropologia filozoficzna znalazła podsumowanie w Das Paar. Eine erotische Rechtfertigung des Menschen (2005). W porównaniu do teologii Pawła Fellmann rozumie uzasadnienie z perspektywy emocjonalnej więzi z ukochanym człowiekiem. W 2005 roku ukazał się przekład polski Para. Erotyczne źródła człowieczeństwa (2009) w Poznaniu, dokonany przez J. Duraja i W. Małeckiego, z wprowadzeniem A. Przyłębskiego.